چهارشنبه 9 مردادماه 1387 صبح زود ساعت 4:30 باید برای رفتن به دماوند و صعود این قله مغرور حاضر می شدیم. خيلي دلهره داشتم و فقط به خاطر همسرم قبول كردم به اين سفر برم چون آرزو داشت حتما به این قله صعود كند، برای همین در همه برنامه های آماده سازی شرکت کردیم و برای رفتن آماده شدیم.
ساعت 11 صبح رسیدیم گوسفند سرا در واقع آخرین مكاني که با ماشین می شد به آنجا رفت. ارتفاع آن 2900 متر و هوا عالی بود. بعد از بارگیری کوله ها و برداشتن آب راه افتادیم. تیم خوبی داشتیم، سرقدم جلو تیم حركت مي كرد و یکی دیگر از بچه های کادر رهبری انتهای گروه ایستاد و همه به آرامي به سمت پناهگاه بعدی یعنی بارگاه راه افتادیم.
مسیر کاملا سر بالایی بود و خاکی نرم داشت که حاوی سیلیس بود و باعث می شد زیر نور خورشید بدرخشد. آهسته ولی پیوسته رفیتم و ساعت 3:30 به بارگاه رسیدیم.  2تا از بچه كه سرعت بيشتري داشتند زودتر از ما رسیده بودند و جا برای چادر برپا کردن گرفته بودند. چادر ها رو تا آفتاب غروب نکرده برپا کردیم. غروب دماوند بسيار زيبا بود و همه در حال عکس گرفتن از آن بودند. شب آسمان انقدر به ما نزدیک بود که می شد دست دراز کرد و ستاره ها رو گرفت.
صبح ساعت 7 برپا اعلام شد و به سمت قله حركت كرديم. دیدن آبشار یخی واقعا لذت بخش بود، جایی که گفته مي شه فریدون ضحاک به بند کشیده شده است. مستمر بالا می رفتیم و هوا هم خوب بود تا اینکه از ارتفاع 4700 به بعد مه شد.
به تپه گوگردی که رسیدیم گفتن راهی تا قله نیست رنگ تپه ها سبز و صورتی و زرد بود و منظره زیبایی را ايجاد كرده بود و همچنين بوی خیلی بدی داشت. ولی خوشبختانه وقتی رسیدیم به تپه ها باد جهتش تغيير كرد و در نتيجه دود گوگرد ما را اذیت نکرد.
حدود ساعت 3:30 رسیدم به قله دماوند، بلندترین قله خاورمیانه،  زیبا و باشکوه در میان ابرها و مه.
طبق رسم کوهنورها 20متری قله همه به یک خط شدیم و دست در دست هم سرود ای ایران خواندیم و پيش رفتیم. حدود 15 دقیقه بیشتر نموندیم چون مه شدید بود و به خاطر بدی هوا سرپرست تیم اجازه نداد که دور کاسه دماوند بچرخیم و از یک راه میان بر به پايين برگشتیم. سرحال و خوشحال و مغرور از اینکه این قله بلند را فتح كرديم.